konuşma konuları / edebiyat

Edebiyat konuşma konuları

260 gerçek konu. Her biri kaynaklı; üstünde 10-15 dakika konuşulacak kadar derin. Birine tıkla, detayını gör, uygulamada pratik yap.

• İnsan bir gizemdir: Eğer tüm yaşamını onu çözmekle geçirsen, zamanını boşa harcamış olmazsın.
• Benim İsa'ya inanışım ve itirafım bir çocuğunki gibi değil. Benim şükrettiğim şey bir kuşku ocağına doğmak.
• İnsanın hırsız olması için başkasına ait eşyayı çalması gerekmez; başkasına ait sırları çalmak da hırsızlıktır.
• Edebiyat bir resme, daha doğrusu hem resme, hem aynaya benziyor.
• Mutsuzken başkalarının mutsuzluğunu daha güçlü hissederiz; duygular parçalanmaz, yoğunlaşır.
• Yitirilen şey geri gelmez. Ağızdan çıkan söz de öyle.
• Baylar, yemin ederim, her şeyi fazlasıyla anlamak bir hastalıktır; hem de tam anlamıyla, gerçek bir hastalık.
• Bir insanın en iyi tarifi iki ayaklı ve nankör olmasıdır.
• Yeni bir adım atmak, yeni bir kelime söylemek, insanların en fazla korktuğudur.
• Acı ve ızdırap daima büyük bir zeka ve derin bir yürek için kaçınılmazdır.
• Bu dünyada iki tür insan vardır: Biri önem taşıyanlar, diğeri taşımayanlar.
• Yaşamakla yaşamamak arasında hiçbir fark kalmadığında özgürlüğüne kavuşur insan.
• Dehşet verici şey şu ki güzellik gizemli olduğu gibi korkutucudur.
• Cehennem nedir? Bence o sevmeyi başaramamaktan acı çekmektir.
• Hayvan bize insandan daha yakın. Parmaklık, burada. Hayvanla yakınlık kurmak, insanla kurmaktan daha kolay.
• Bütün soruların cevapları bir köpeğin bakışında gizlidir.
• Eğer mutluluktan ölünüyorsa, bu benim başıma gelmeli. Ve eğer ölüme yazgılı bir mutluluk sayesinde hayatta kalınıyorsa, o zaman hayatta kalacağım.
• Herkes beraberinde taşıdığı bir parmaklığın ardında yaşıyor.
• Mesele, çocuklarına vereceğin herhangi bir ders değil, örnek bir yaşamdı.
• İnsan et yemeden yaşayıp sağlıklı olabilir; o nedenle et yerse, sırf iştah için hayvanların öldürülmesinde payı olur.
• Bir insan acı duyarsa canlıdır. Başkasının acısını duyarsa insandır.
• Bir insanı bulunduğu mevkiyle değil, göz koyduğu mevkiyle ölçmek gerekir.
• Bir insanın bir ömür boyu seveceğini söylemek bir mumun ömür boyu yanacağını iddia etmekle aynı şeydir.
• Bir insanın değeri bayağı kesre benzer: Pay gerçek değerini gösterir, payda kendisini ne zannettiğini.
• Bir insanın hayatının ikinci yarısı, ilk yarıda kazanılan alışkanlıkların sürdürülmesinden ibarettir.
• Düşünmeyi öğrenebilmiş bir kimse, hiç bir şeye körü körüne inanmaz!
• Bir yazarın içinde daima iki kişi olmalıdır: Yazar ve eleştirmen.
• Biz hem kurtların doymasını, hem de koyunların sağ kalmasını istiyoruz.
• Bizim mantık evliliği dediğimiz şey her iki tarafın da gençlik çılgınlıklarında bulunup iyice kurtlarını döktükten sonra yapılan evliliktir...
• Bütün mutlu aileler birbirlerine benzerler, her mutsuz ailenin ise kendine özgü bir mutsuzluğu vardır.
• Bütün zamanların en güçlü savaşçısı şu ikisidir: Zaman ve sabır.
• Cahil ile tartışırken söyleyeceğin her söz, ateşe atılmış birer odundur aslında…
• Cahilde eksik olan akıl değildir, o kurnazdır; eksik olan ahlaktır.
• Evliliğe kutsallık veren, aşktır.
• Eskiden önce orospularla yatıp sonra temiz aile kızlarını alırdık, şimdi önce temiz aile kızlarını alıp sonra orospularla yatıyoruz...
• Hiç kimse hiçbir zaman Tanrı'yı görmüş değildir.
• Her din kendini över. İnsanlar da, gözleri açılmamış enikler gibi, biri şuna, öteki öbürüne koşup durur.
• Dinler sürüyle, ama vicdan denilen şey bir tanedir. Sende de, ötekinde de var.
• Fakat insanlar sistemlere, bazı soyut kavramlara o denli bağlıdırlar ki, sadece mantıklarını haklı çıkarmak için gerçekleri göz göre göre değiştirmeye, gözlerini kapayıp kulaklarını tıkamaya razıdırlar.
• Mezbahalar var oldukça savaşlar sürecektir.
• Gerçek aşk daima kişisel yarar duygusundan vazgeçme temeli üzerinde yükselir.
• Güzel olan sevgili değildir, sevgili olan güzeldir.
• Hayatta unutamayacağımız en büyük pişmanlık, pişman olurum diye yapmadıklarımızdır.
• Her şey beklemesini bilen kişiye kendiliğinden gelir.
• Her zaman kalbimizden gelen ve doğru bulduğumuz sese uymalıyız, çünkü o ses hiçbir zaman yalan söylemez...
• Herkes insanlığı değiştirmeyi düşünür, ama hiç kimse önce kendini değiştirmeyi düşünmez.
• Herkes dünyayı değiştirmeyi düşünür, ama kimse kendini değiştirmeyi düşünmez.
• İnsana aklı, dertlerinden kurtulması için verilmiştir.
• İnsanlar, aşk üzerindeki görüşlerini değiştirmelidir. Kadınla erkek, cinsel aşkı şimdi olduğu gibi şiir havasına büründürmekten kaçınmalıdır.
• İnsanlar çok değişti; dikkat etmek lazım. Biriyle el sıkıştıktan sonra, beşi de yerinde mi diye parmaklarını saymak zorundasın.
• İnsanların çoğunluğu onu yapıyor diye, yanlış, yanlış olmaktan çıkmaz.
• İnsanlar nasıl konuşulması gerektiğinin dersini alırlar; ama en büyük bilgi, nasıl ve ne zaman susulması gerektiğini bilmektir.
• İnsanlar seni, istedikleri kadar bilsinler, ama kendi kendini aldatabilir misin?
• İnanç insana söylenmiş olan şeylerin kabul edilmesi değildir.
• İnançlı insanı iyi bir insandan daha değerli gören tüm öğretiler sahtedir.
• Kadın, erkeği kılıçsız zapt eder ve ipsiz bağlar.
• Kendi mutluluğundan başka hedefi olmayan insan kötü insandır.
• Kıskançlık, insanı alçaltan ve küçülten bir duygudur.
• Kötüler, kendilerine tahammül edildikçe daha çok azarlar.
• Menfaat karşılığı yapılan iyilik, iyilik değildir. İyilik, sebep ve netice zincirinin dışındadır.
• Mutluluğu ihtiraslarda değil kendi yüreğinizde arayın. Mutluluğun kaynağı dışımızda değil içimizdedir.
• Müzik duygunun kısaltılmış halidir.
• Nasıl kafa sayısı kadar düşünce varsa, kalp sayısı kadar da sevgi çeşidi vardır.
• Öyle horozlar vardır ki, öttükleri için, güneşin doğduğunu sanırlar.
• Putperestlik paganizm ve büyücülük gibi bir din değil, olsa olsa bir dinin yozlaşmış şeklidir.
• Sahip olduğum şeylere sevinerek, sahip olamadıklarıma ise hiç üzülmeyerek.
• Savaşın kaçınılmaz bir şey olduğunu söylüyorsunuz. Öyleyse savaşı tavsiye edenlerin hepsini cephenin en öndeki hatlarına sürün.
• Sadelik, iyilik ve doğruluk olmayan yerde büyüklük yoktur.
• Sakın ahlak kurallarını çiğnemeyin çünkü öcünü çabuk alır.
• Sen yalan içinde yaşıyorsun, ben hakikatte iddiası, bir insanın ötekine söyleyebileceği en acımasız sözdür.
• Sıkılgan insanların kaygısı, haklarında verilecek yargıyı bilmemekten ileri gelir.
• Sıkıntı sürecinde olgunlaşan, düşünceyle yoğunlaşan, emekle hazırlanan ve en iyiyi vermeyi amaçlayan faaliyete sanat denir.
• Zor zamanlar geçiriyorsanız, sevdiklerinizi kaybetmekten dolayı acı çekiyor ya da gelecekten korkuyorsanız, hayatın sadece şimdiki zamandan mevcut olduğunu aklınızdan çıkarmayın.
• Hepimiz birer mahkûm değil miydik! Geçenlerde bir piyes okumuştu. Orada bir adam sürekli hücresinin duvarına resimler çiziyordu. Hayat da tıpkı böyle bir şeydi. Boyuna duvara bir şeyler çiziyorduk.
• Öz güven olmaksızın özenle korunan bebekler gibiyiz.
• Kurgu bir örümcek ağına benzer, belki çok hafifçe bağlanmıştır birbirine ama yine de her bir köşesinden hayata bağlıdır.
• Düzyazı her yere girip çıkabilecek kadar alçak gönüllüdür, onun için hiçbir yer girilmeyecek kadar aşağılık, pis ya da sefil olamaz.
• Atılgan yaşamasak, tekenin sakalına yapışmadan, uçurumların kenarında tir tir titremeden o zaman hiç depresyona girmezdik...
• Bazı insanlar papazlara, diğerleri şiirlere gider. Bense arkadaşlarıma giderim.
• Bir hayaleti öldürmek bir gerçeği öldürmekten çok daha zordur.
• Eğer kendi hakkınızda kendinize doğruyu söylemiyorsanız başkalarının hakkında diğer kişilere doğruları söyleyemezsiniz.
• Hayata neyle başlarsan başla, sonunda gurur ve aptallık kalıyor elinde!
• İnsan normalde gökyüzüne uzun uzun bakmaz ama soğuk algınlığından yatarken kafasını kaldırır ve orada çok bambaşka bir şey görür.
• İnsanlar olgunlaştıkça 'taraflara' inanmayı bırakırlar.
• Kurgunun kurallarını kimse bilemez. İçgüdülerimize dayanabiliriz sadece.
• Lisan, dudaklarımızın üzerindeki şarap gibidir.
• Mamafih artık ölüm karşısında da şapka çıkartmaya yatkın hissetmiyorum kendimi.
• Melankoli, bir kış gecesindeki seslerdi.
• Neden hayat böyle trajik, neden böylesine bir uçurumun üzerindeki daracık bir kaldırım gibi.
• Yaşamdan kaçarak huzur bulamazsın.
• Zarar yok, hayal kırıklığı en dizginleyici tedavi benim için.
• Aşağılık bir yer bu dünya.
• Ben, bir tek hiçliği sevdim.
• En çok anlamak yoruyor bizi.
• Anlamak için, kendimi yok ettim.
• Kayıtsızlık, çok acı çekmekten olur.
• Aşık olmak yalnızlıktan usanmaktır.
• Acı denilen şey yalnız başına çekilir.
• Ne umutlarım var, ne de pişmanlıklarım.
• Bütün sevdiklerim beni karanlıkta unuttu.
• Vicdan azabı değil, bilinç azabı çekiyorum.
• Her şey beni yoruyor, yormayan şeyler bile.
• Hep içeride yaşadım. Hayata hiç dokunmadım.
• Hepimiz kendi dışımızdaki koşulların tutsağıyız.
• İçimin derinlerinde yığınla dostum var benim.
• Kalp düşünebilseydi eğer, atmaktan vazgeçerdi.
• Etrafımdaki her şey uzaklaşıyor benden, çöküyor.
• Özgürlük içinde yoksa, hiçbir yerde yok demektir.
• Bir insanın gerçek boyu, görüp yaşadıkları kadardır.
• Ne çok insanız yaşayan, ne çoğuz kendini kandıran!
• Ne mutlu yaşamlarını kimseye emanet etmeyenlere.
• Yalnızlık beni kederlendiriyor; topluluk beni bunaltıyor.
• Deliler, kendilerine acı veren şeylere teslim olmuşlardır.
• Birkaç kişi mutluluğu bulabilsin diye, birçokları acı çeker.
• Her şeyden bıktım ve her şeyin her şeyliğinden de bıktım.
• En çok yaşadığımız zaman, çok düşündüğümüz zamandır.
• Her şey ilgimi çeker, ama hiçbir şey beni avucunda tutamaz.
• Bilmeyi istediklerimiz çoğaldıkça bildiklerimiz o kadar azalır.
• Gördüğüm şeylerin boyundayım ben, Kendi boyumda değil.
• Hayattan çok az şey istedim. Bu kadarı bile esirgendi benden.
• Varlıklar, ancak haklarında yapılan yorumlarla değer kazanırlar.
• Soylu bir kölesin öyleyse ya da zeki bir uşak; ama özgür değilsin.
• Bir güneş sığdıralım ömrümüze ve aldırmayalım hiç, gelen geceye.
• Şu küçücük dünyada herkes incitilmiş, isimsiz, herkes yanlış yerde.
• Yalnız başına yaşayamıyorsanız, bir köle olarak doğmuşsunuz demektir.
• İhtiyaçlarını en aza indir ki, hiçbir konuda başkalarına bağımlı olmayasın.
• Mutsuzluğunun farkında olmayan bunca insanın mutluluğu beni ürpertiyor.
• Hep insanlardan uzak yaşadım, yalnızlığım arttıkça kendimi daha iyi keşfettim.
• Başkalarına hükmetmeye ihtiyaç duymak, onlara ihtiyaç duymak anlamına gelir.
• Özgürlük, yalnız kalabilmeye denir.
• Her birimiz Cennet'i de Cehennem'i de içimizde taşıyoruz.
• Aşkın gizemi ölümün gizeminden daha büyüktür.
• Aptallıktan başka günah yoktur.
• Tecrübe, yaptığımız hataların adıdır.
• Akıp giden bir bataklığın içindeyiz hepimiz ama yıldızlara bakıyor bazılarımız.
• Ben dehamı yaşamıma, yeteneğimi yapıtlarıma yansıttım.
• Bu dünyada sadece iki çeşit felaket vardır, biri amacına ulaşamamak, diğeri ise ulaşmak.
• Bir erkek bir kadınla ancak onu sevmediği sürece mutlu olabilir.
• Birazcık samimiyet tehlikeli bir şeydir, ama çok fazla samimiyet kesinlikle öldürücüdür.
• Başarımın sırrı üstünlüğüme gözü kapalı inanmamdı.
• Çay, bize kalan tek basik zevktir.
• Daha derin bir kişiye dönüşmüş olmak, acı çekmiş olan kişilerin ayrıcalığıdır.
• Doğa, sanatı sanatın doğayı taklit ettiğinden daha fazla taklit eder.
• Dünyanın gerçek gizemi görünmeyende değil, görünendedir.
• Hayallerle gerçekler yarışır, hayaller hep önden gider ama daima gerçekler kazanır.
• Hepimiz çamur içindeyiz ama bazılarımız yıldızlara bakar.
• İnsanlar yüzde doksanı yaşamazlar, sadece vardırlar.
• İtaatsizlik insanın asıl erdemidir.
• Kendin ol. Çünkü diğer herkes kapıldı.
• Kimi gittiği yeri mutlu eder, kimi terk ettiği yeri.
• Sanat, evrenin tanık olduğu, bireyselliğin en yoğun halidir.
• Sanat, taklidin bittiği yerde başlar.
• Tutarlılık, hayal gücünden yoksun olanların son sığınağıdır.
• Yaşamak çok nadir rastlanan bir şeydir. Çoğu insan sadece var olur.
• Ütopya içermeyen bir dünya haritasına bakmaya bile değmez.
• En büyük intikam kayıtsızlıktır.
• Hayatın kendisi özlü bir sözdür.
• Konuşmak, bir şey söylemek değildir.
• Dünün insanı, bugünün insanı değildir.
• Nesneler, insanlardan daha çok yaşarlar.
• Uyumak, dünyadan çekip almaktır kendini.
• Bir şeyi görebilmek için onu anlamak gerekir.
• Cennet bana hep bir kütüphane gibi gelmiştir.
• Önemli olan okumak değil, yeniden okumaktır.
• Yaşam öylesine zavallı ki ölümsüz olmaya değmez.
• İnsan, ölülerle konuşurken, ölü olduğunu unutuyor.
• Ve zaman büküyor ikimizi de, Biz farkında olmadan...
• Devlet nesnel, her türlü kişisellikten uzak bir kavram.
• Gerçekler hayal değildir, ama hayaller gerçek olabilir.
• Kör ve yalnız bir adam yazmaktan başka ne yapabilir ki?
• Hayatının sahibi olan insan, ölümüne de sahip çıkmalıdır.
• Doğaüstü olan bir şey iki kez yinelenirse korkunçluğunu yitirir.
• Aşık olmak, hata yapabilen bir tanrı'sı olan bir din yaratmaktır.
• Zamana direnebilenler yalnızca zaman içinde yer almayanlardır.
• Bir din için ölmek, onun için yaşamaktan kesinlikle daha kolaydır.
• Yeryüzündeki bütün aynaları gördüm; hiçbiri, beni yansıtmıyordu.
• Önemli değil mutluluğum ya da mutsuzluğum benim. Ben ozanım...
• Şüphe zekanın isimlerinden biridir.
• Cennet ve cehennem bana oldukça aşırı geliyor.
• Hakikat, sanat, ilim masaldan ibarettir, / Aşk iki cins beyninde tutkaldan ibarettir
• Kuvvetli olmak her şeyin fevkindedir.
• İyilik demek kimseye kötülüğü dokunmamak değil, kötülük yapacak cevheri içinde taşımamak demektir.
• İnsanlar nedense daha ziyade ne bulacaklarını tahmin ettikleri şeyleri araştırmayı tercih ediyorlar.
• iki şey: aşk ve şiir mutsuzlukla beslenir biri biri ona dönüşür.
• Özgürlüğün geldiği gün, o gün ölmek yasak!
• Güzelsin sevgilim, Ama çok yakından!..
• Evliliğin aşkı kesin öldürdüğü kanısındayım...
• Şiirde azalan verimler kanunu var.
• Şiirde asıl olan hikâye etmek değil, kelimeler arasında kurulacak
• Konuşmuyor, anlatmıyor diye hissetmiyor sanmayın.
• Yalnızlık bir ovanın düz oluşu gibi bir şey.
• Bu çirkin ve iğrenç dünyada ancak aptallar mutlu olabilir.
• Tutkularım var benim. Başkalarına benzemiyorum. Cesaretim var!
• Ama mutsuzluk gerçek bir intihar nedeni olsaydı Türkiye'deki kadınların yarısı intihar ederdi...
• Dinle beni: Hayat ilkeler için değil, mutlu olmak için yaşanır.
• Aslında kimse, onu yaşarken hayatının en mutlu anını yaşadığını bilmez.
• Mutluluk, insanın sevdiği kişiye yakın olmasıdır yalnızca.
• Yazar olmak, içe kapanmak demektir.
• Bizi yazmaya iten şey, genellikle kendi içimizdeki eksikliktir.
• Bir kitap yazmak, yavaşça kendini tanımaktır.
• Benim için yazar olmak demek, içimizde taşıdığımız gizli yaralarımızın üzerinde durmak...
• Cebinizde bir kitap taşımak, mutsuzluk zamanlarında sizi mutlu edecek öteki dünya taşımak demektir.
• Victor Hugo'nun Sefiller'inde Jean Valjean'in ahlaki donusumu ve Musfettis Javert'in katı adalet anlayisi arasindaki catisma uzerine konusalim.
• Realizm ve natüralizm farki: Balzac'in toplumsal gozlemi ile Zola'nin determinist bilimsel yaklasimi arasindaki ayrim.
• Sisifos kayayı sonsuza dek tepeye taşır, her seferinde kaya geri düşer. Camus "Sisifos'u mutlu hayal etmeliyiz" der: anlamsız bir tekrarda mutluluk nasıl mümkün olur, yoksa bu bir teselli yalanı mı?
• Camus'ye göre absürt, insanın anlam arayışıyla evrenin sessizliği arasındaki çatışmadan doğar. Peki absürdün tek çözümü intihar mı, yoksa isyan mı? Camus neden "isyan" der?
• Kafka'nın kahramanı bir sabah dev bir böceğe dönüşür ama kimse "neden" diye sormaz; asıl kaygı işe geç kalmaktır. Kafkaesk dehşet, olağanüstü olayın sıradanlaştırılmasında mı gizli?
• "Kafkaesk" dediğimiz şey nedir: görünmez, ulaşılamaz bir bürokrasinin seni suçladığı ama suçunu asla söylemediği bir dünya. Neden bu tarif bugün hâlâ bu kadar tanıdık geliyor?
• Proust'un anlatıcısı çaya batırdığı bir madeleine keksinin tadıyla tüm çocukluğunu geri kazanır. İstemli hatırlamaktan çok bir koku ya da tat neden bizi geçmişe fırlatır?
• Proust "istemsiz bellek" (mémoire involontaire) ile bilinçli hatırlamayı ayırır: gerçek geçmiş, çabalayarak değil ancak rastlantısal bir duyuyla mı geri gelir? Zaman gerçekten "kayıp" mı?
• Sylvia Plath'ın kahramanı bir incir ağacı hayal eder: her incir bir hayat yolu, ama birini seçemediği için hepsi çürüyüp düşer. Sonsuz olasılık özgürlük mü, yoksa felç mi?
• "Ötekileştirme": bir toplumun kendini tanımlamak için birini "biz değil, onlar" diye dışarıda bırakması. Kimliğimizi var olduğumuz şeyle mi, olmadığımız şeyle mi kuruyoruz?
• Bilinçakışı tekniğinde yazar noktalama ve mantığı bırakıp zihnin ham akışını yazar. Molly Bloom'un noktasız iç monoloğu: düşünce gerçekten cümlelerle mi akar, yoksa dağınık mı?
• Dostoyevski'nin yeraltı adamı, çıkarına açıkça aykırı davranarak özgür olduğunu kanıtlamaya çalışır. İnsan bazen sırf "seçebildiğini" göstermek için kendine mi zarar verir?
• Borges bir kütüphane hayal eder: evren, olası tüm kitapları içeren sonsuz bir kütüphanedir. Her şey zaten yazılmışsa, anlam bilgi bolluğunda mı yoksa onu bulamamakta mı kaybolur?
• Orwell'in "çiftdüşün"ü: iki çelişik fikre aynı anda inanıp ikisini de doğru saymak. Bir dil, kelimelerini yok ederek düşünmeyi imkânsız kılabilir mi?
• Antik trajedide "hamartia", kahramanı yıkıma götüren o ölümcül kusur ya da hatadır. Oidipus kaderinden kaçmaya çalışırken tam da kaderini gerçekleştirir: kehanet neden kendi kendini doğurur?
• "Katharsis": trajediyi izlerken acı ve korku duyarken tuhaf bir arınma yaşarız. Başkasının felaketini seyretmek insanı neden rahatlatır, hatta iyileştirir?
• Nietzsche'nin "bengi dönüş"ü: yaşadığın hayatı, tüm acılarıyla, sonsuz kez aynen tekrar yaşamaya mahkûm olsaydın, buna "evet" diyebilir miydin? Bu bir lanet mi, sınav mı?
• Melville'in kâtibi Bartleby her isteğe "Yapmamayı tercih ederim" diye cevap verir; ne kabul ne ret. Hiçbir gerekçe sunmayan bu pasif direniş neden bu kadar sarsıcı?
• Goethe'nin Faust'u sonsuz bilgi ve deneyim için ruhunu şeytana satar. Anlam arayışı, tatmin olmamayı sürdürmekte mi yatar; "dur, güzelsin" dediğin an mahvolur musun?
• Camus'nün Yabancı'sında Meursault annesinin cenazesinde ağlamadığı için, cinayetten çok "duygusuzluğu" yüzünden yargılanır. Toplum bir insanı eylemi için mi, hissetmeme biçimi için mi cezalandırır?
• Woolf'un Deniz Feneri'nde zaman bazen bir öğle yemeğinde sayfalarca uzar, bazen on yıl bir parantezde geçer. Yaşadığımız "süre" saatin zamanıyla neden bu kadar uyumsuz?
• Shakespeare'in Hamlet'i intikam alma gücü varken sürekli erteler, düşünür, tartar. Aşırı düşünmek eylemi öldürür mü; farkındalık bazen felç midir?
• García Márquez'in Macondo'sunda ölüler yaşayanlarla konuşur, yağmur dört yıl sürer ve kimse şaşırmaz. "Büyülü gerçekçilik" olağanüstüyü sıradanlaştırarak gerçeği daha mı gerçek kılar?
• Beckett'in oyununda iki adam gelmeyecek birini sonsuza dek bekler; hiçbir şey olmaz, kimse gelmez. Beklemenin kendisi bir hayat biçimi olabilir mi; umut bir tuzak mı?
• Dostoyevski'nin Büyük Engizitör'ü İsa'ya "insanlar özgürlüğü taşıyamaz, biz onları mutlu etmek için ellerinden aldık" der. İnsan gerçekten özgürlükten çok güvenliği mi ister?
• Ovidius'un dönüşümlerinde Narkissos kendi sudaki yansımasına âşık olup ondan kopamadığı için ölür. Kendine hayranlık bir tür kör olma mı; kendini sevmekle kendini görmek aynı şey mi?
• Sylvia Plath'ın "sırça fanus"u, insanı kendi bunaltıcı havasında hapseden görünmez bir cam kavanozdur. Depresyon neden içeriden bakıldığında dünyayı çarpıtan bir cam gibidir?
• Cervantes'in Don Kişot'u yel değirmenlerini dev sanıp saldırır; çılgın mı, yoksa dünyayı olduğu gibi değil olması gerektiği gibi mi görüyor? İdealizm bir tür delilik mi?
• Wilde'ın romanında Dorian genç kalırken portresi onun yerine çirkinleşir ve yaşlanır. Yüzümüz günahlarımızı saklarsa, ahlak sadece yakalanmama meselesine mi dönüşür?
• Sartre "Cehennem, başkalarıdır" der: üç kişi sonsuza dek birbirinin bakışına hapsolur. Kimliğimiz gerçekten başkalarının bizi nasıl gördüğünde mi kilitli?
• Yunan mitinde Tantalos, üstündeki meyveye ve ayağındaki suya sonsuza dek uzanır ama ikisi de her seferinde çekilir. Ulaşılamayan arzu neden en incelikli işkencedir?
• Rus biçimcilerinin "yabancılaştırma" (ostranenie) kavramı: sanat, sıradan şeyi tuhaflaştırarak onu ilk kez görmemizi sağlar. Alışkanlık gerçekten görmeyi öldürür mü?
• Dante'nin cehenneminde cezalar günaha birebir uyar: şehvetliler sonsuz bir fırtınada savrulur. Adalet, suçun kendi biçimini cezaya dönüştürmek midir (contrapasso)?
• Ionesco'nun oyununda kasabadaki herkes tek tek gergedana dönüşür ve sonunda insan kalmak tuhaf, yalnız bir inada dönüşür. Kitlesel bir çılgınlık normalleşince direnmek delilik mi görünür?
• Tolstoy'un İvan İlyiç'i ancak ölüm döşeğinde "ya hayatım baştan sona yanlış yaşandıysa?" diye sorar. İnsan doğru yaşadığını sanırken sahiciliği neden hep sona bırakır?
• Barthes "yazarın ölümü"nü ilan eder: bir metnin anlamı yazarın niyetinde değil, okurun okumasında doğar. Bir eseri gerçekten kim yaratır, yazan mı okuyan mı?
• Homeros'un Odysseus'u Sirenlerin ölümcül şarkısını duymak ister ama kendini direğe bağlatır: hem arzuya teslim olur hem ondan korunur. İrade, gelecekteki kendine karşı önlem almak mıdır?
• Yabancılaştırma (ostranenie): sanatın görevinin alışkanlıkla körleştiğimiz şeyleri tuhaflaştırıp yeniden görünür kılmak olduğu tezi. Taşı yeniden taş yapmak.
• Kronotop: her anlatının zamanı ve mekânı birbirine kaynaştıran kendine özgü bir dokusu olduğu fikri. Yol romanı ile şato romanı neden farklı dünyalar kurar?
• Etkilenme endişesi: her büyük yazarın kendinden önceki devlerin gölgesinde boğulma korkusuyla yazması ve özgünlüğün ancak öncülü "yanlış okuyarak" kazanılması.
• Güvenilmez anlatıcı: hikâyeyi anlatan sesin yalan söylediği, yanıldığı veya kendini kandırdığı anlatılar. Okur gerçeği anlatıcıya rağmen nasıl sezer?
• tutunamayanlar
• kürk mantolu madonna
• oğuz atay
• aşk-ı memnu
• anayurt oteli
• zebercet
• bir oturuşta okunan kitaplar
• Margaret Atwood'a göre insanlar dünyayı felsefi argümanlardan değil hikayelerden anlıyor: o halde düşünmeyi hikayeyle mi öğretmeliyiz, argümanla mı?
• Tolstoy mu Dostoyevski mi? Edebiyatın en klasik ikilemi.
• Nabokov Dostoyevski'ye "üçüncü sınıf" dedi: büyük yazarlar birbirini neden küçümser?
• Sesli kitap dinlemek okumak sayılır mı?
• "Perdeler sadece maviydi" memi: edebiyat derslerinde aşırı yorum mu yapıyoruz?
• Roald Dahl'ın kitaplarındaki kelimelerin yayınevi tarafından sonradan değiştirilmesi: hassasiyet mi, sansür mü?
• BookTok edebiyatı kurtarıyor mu, yoksa herkesi aynı kitaplara mı yönlendiriyor?
• "Bad Art Friend" vakası: böbreğini bağışlayan kadının hayatı arkadaşı tarafından öyküleştirilince kopan kavga. Gerçek hayat kimin malzemesidir?
• "Cat Person" öyküsü neden viral oldu: kurmaca bir öykü nasıl herkes tarafından kişisel deneyim gibi okundu?
• Alacakaranlık (Twilight) fenomeni: Küçümsenen bir aşk hikayesi arzu ve romantizm hakkında ne anlatıyor?